Prof. Karol Pomianowski (1874-1948) był rodowitym Lwowianinem. Profesorem politechniki Lwowskiej, Warszawskiej i Gdańskiej. Członkiem rzeczywistym Akademii Nauk Technicznych, wybitnym uczonym, wspaniałym dydaktykiem, doskonałym inżynierem, jednym z najlepszych polskich hydrotechników. Był człowiekiem skromnym, pracowitym i prawym, aktywnym zawodowo do ostatnich dni życia.

Po drugiej wojnie światowej podjął trud organizacji Wydziału Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Gdańskiej i był pierwszym dziekanem w latach 1945-1947.

Urodził się 29 września 1874 roku we Lwowie. Po ukończeniu szkoły średniej odbył studia na Wydziale Inżynierii w Szkole Politechnicznej. Pracę rozpoczął 1901 roku jako asystent oraz konstruktor w Katedrze Budownictwa Wodnego. W tym czasie zaprojektował i kierował wykonaniem sieci kanalizacyjnej Lwowa. W 1912 r. został doktorem nauk technicznych, a po 2 kolejnych latach profesorem nadzwyczajnym. W latach 1914-1915 oraz 1916-1918 był też dziekanem Wydziału Inżynierii Dróg, Kolei i Mostów (w roku akademickim 1915-1916 Szkoła Politechniczna była zamknięta z powodu zajęcia Lwowa przez Rosjan). Po wyzwoleniu, w 1918 r. gdy rozpoczął się proces polonizacji Politechniki Warszawskiej, przeniósł się z Lwowa do stolicy. Od 1919 r. kierował nowo utworzoną Katedrą Budownictwa Wodnego aż do wybuchu drugiej wojny światowej. W czasie wojny prof. Pomianowski wykładał budownictwo wodne w Państwowej Wyższej szkole Technicznej a jednocześnie prowadził tajne nauczanie studentów na poziomie politechnicznym. Profesor w tym czasie pisał i gromadził materiały do przyszłych podręczników i publikacji. Nieszczęśliwie wszystkie jego prace, dokumenty i literatura, cały dorobek naukowy i zawodowy spłonęły podczas Powstania Warszawskiego wraz z mieszkaniem przy ul. Jesionowej 15.

W okresie okupacji i po powstaniu warszawskim zdrowie prof. Pomianowskiego znacznie się pogorszyło. Należy z olbrzymim uznaniem podkreślić, że w wieku 71 lat, pomimo ciężkiego stanu zdrowia i nadwątlonych sił fizycznych, zdecydował się przenieść do Gdańska, aby służyć zdolnościami organizacyjnymi i olbrzymią wiedzą tworzonej właśnie Politechnice Wspólnie z prof. Witoldem Nowackim, stworzył strukturę organizacyjną Wydziału.

Prof. Pomianowski był obdarzony przez naturę zdolnościami projektanta wizjonera o wszechstronnym umyśle zdolnym do gruntownego opanowania i stosowania wiedzy wielokierunkowej jak: budowa sieci wodno-kanalizacyjnej, oczyszczanie ścieków z urządzeniami do tego celu, hydrologia i hydraulika, gospodarka wodna, geologia i mechanika gruntów, budownictwo i fundamentowanie w terenach zawodnionych. Posiadał genialną intuicję i nieomylność w doborze optymalnych rozwiązań w mikro- i makroskali technicznej. Powyższe przymioty są przykładem bezbłędnego sprzężenia zwrotnego. Profesor korzystał z literatury zagranicznej mając biegłą znajomość języków: niemieckiego, angielskiego i francuskiego.

Najważniejsze przykłady działalności badawczo-projektowej profesora to: urządzenia wodno-kanalizacyjne Warszawy, Gdyni, Kalisza, Zakopanego oraz Lwowa. Wykonał obliczenia katastru sił wodnych na Dunajcu, Sole, Skawie, Stryju, projekty wstępne zbiorników w Porąbce, Rożnowie, Czorsztynie, Solinie i Myczkowcach; stopni wodnych w Koronowie na Brdzie, na Bielanach na Wiśle. Projektował zakłady energetyczne - elektrownie szczytowo-pompowe na kilku naszych rzekach.

Profesor był wzorowym dydaktykiem i wychowawcą wielu inżynierów oraz najbliższych współpracowników-naukowców. Jego zalety umysłu i serdeczność oraz skromność budziły podziw, ale równocześnie były bodźcem do naśladowania. Za olbrzymie zasługi dla kraju prezydent II R P prof. I. Mościcki odznaczył go Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta.

Na podstawie materiałów autorstwa: Andrzej Tejchman Konarzewski, Bogusław Maziak